اک سردري تھي، اک پريشاني تھي
وہ محبت نہيں، بس اک ناداني تھيجسے لکھا
اور خود ہي پڑھ ليا ہم نے
ذہني اختراع تھي، اک فرضي کہاني تھي
آنکھيں چندھيا گئيں تھيں اجالے ميں
قدم بہک گئے تھے منہ زور جواني تھي
ہوش کي دنيا ميں جب آنکھ کھلي تھي ہماري
وہ پشيماں تھے تو ہميں بھي حيراني تھي
سنگ مارا جو کسي نے قيس مجنوں کو
جا کے لگا جہاں وہ اپني ہي پيشاني تھي
عقل آئي تو جود سے بھي ڈر لگتا ہے
عشق ميں اپني تو دنيا ہي ديواني تھي
کيوں سناتي ہے يہ کہاني ہر ماں اپنے بچوں کو؟
کئي سال گزرے ايک راجہ تھا ايک راني تھي |